Eindelijk, ik ben thuis. Al weken heb ik de indruk dat ik op mijn werk continu word gevolgd door een stel priemende ogen. Elke beweging die ik maak wordt gade geslaan en opgeslagen in een logboek, klaar om te analyseren teneinde een allesvernietigende aanval te starten op mijn dagelijkse gewoonten.
Ik kan de blik niet van mij afwenden. De spierwitte oogballen en het rood aangelopen gelaat richten zich naar mij, doch wanneer ik de agressieve houding tracht te reflecteren en vol moed de koude blik beantwoord, lijkt het alsof er niets aan de hand is en het een toevallig oogcontact betreft.
Ik word gek.
Dag in dag uit voel ik de ijskoude ogen op mij neerdalen. Geen medelijden. Een klacht bij de politie werd weggelachen. Met een niet mis te verstane “Ni zeveren he manneke”, werd ik koudweg buitengezet. Dit kan toch niet.
Er rest me geen ander alternatief om ‘s man’s (?) gezicht kenbaar te maken in de hoop te worden gerust gelaten.
De Foto:
Haha
Nemoooooo
Azo ne cutie.
Shit ik lijk wel een bakvis, hoewel dat redelijk toepasselijk is in dit draadje.